Merrin, de jeugdliefde van Ig Perrish, wordt bruut verkracht en daarna vermoord. Iedereen denkt meteen dat Ig het gedaan heeft, hoewel er geen bewijzen zijn.

Een jaar later is de onschuldige Ig nog steeds er onder de indruk. Tot zijn verbazing wordt hij op een ochtend wakker met twee hoorns op zijn hoofd en een vreemde gave: Hij kan mensen aanzetten tot het uiten van hun lelijkste gedachten en meest basale drijfveren. Lukt het Ig om met zijn hoorns de waarheid rondom Merrins dood boven tafel te krijgen?

Ig is de sympathiekste duivel die je ooit zult ontmoeten, en zijn verhaal is een tragedie van menselijkheid.

Jaartal eerste uitgave: 2010
Uitgebracht in Nederland als: Hoorns
Verhalenbundel: Nee
Binnenschrift: ‘To Leanora-love, always’
Nominatie(s): Nee
Verfilmd: Ja

Het boek/verhaal is uitgegeven met de volgende covers:
(Klik op de afbeeldingen voor de volledige cover)

     
 9780061966781
Paperback ARC
William Morrow
2009
9780061147951
Hardcover
William Morrow
2010
9780061147968
Paperback
William Morrow
2011
9780062360021
Paperback
Harper
2014
   
 ARC
Paperback
Gollancz
2009
9780575079168
Hardcover
Gollancz
2010
 9780575079175
Papaerback
Gollancz
2010
9780575120693
Paperback
Gollancz
2014
9781848630550
Hardcover
PS Publishing
2010

Chapbook
PS Publishing
2010

Informatie over diverse uitgaven:
• Er was een oplage van #1180 bij de 1st/1st US hardcovers die presigned waren.
• De US paperback bevat ook het kortverhaal ‘The Devil On The Staircase’ en #1000 hadden een gesigneerde boekplaat, waarvan 6 een 40-woorden verhaaltje over de duivel.
• PS Publishing had een S/L met slipcase van #500 en een traycased van #200 ook door Vincent Chong gesigneerd.
• The Surrealist’s Glass is een chapbook met daarin een missend hoofdstuk wat vergeten was in bepaalde traycase uitgave.

Het begin van het verhaal gaat als volgt:
Ignatius Martin Perrish spent the night drunk and doing terrible things. He woke the next morning with a headache, put his hands to his temples, and felt something unfamiliar, a pair of knobby pointed protuberances. He was so ill–wet-eyed and weak–he didn’t think anything of it at first, was too hungover for thinking or worry.
But when he was swaying above the toilet, he glanced at himself in the mirror over the sink and saw he had grown horns while he slept. He lurched in surprise, and for the second time in  twelve hours he pissed on his feet.


Overige informatie:

Nominaties:

Verfilmd:
Horns